Europa moet geen luilekkerland zijn

Een deel van de Europese ambtenaren wil maandag staken uit protest omdat ze geen loonsverhoging van 3,7 procent krijgen. "Onterecht, ze worden al goed betaald en door de recessie is het niet het moment', zo zegt europarlementslid Derk Jan Eppink in Het Nieuwsblad.

Het dreigement van de Europese ambtenaren om volgende week drie uur lang het werk neer te leggen is schadelijk voor het imago van de Europese Unie. Europese ambtenaren in vaste dienst worden goed betaald.

Zeker de hoogste categorie academisch geschoolden. Zij beginnen meestal met een salaris van 5.000 euro per maand en dat kan oplopen naar circa 15.000 voor een directeur-generaal. Bovendien is netto niet ver van bruto. Dan kan je niet gaan staken.

Altijd meer vakantie

Ik heb zelf zeven jaar in de Commissie gewerkt en nooit meegedaan aan stakingen. Maar er doet zich binnen de EU een vreemd verschijnsel voor. De ambtenarensalarissen zijn er de beste ter wereld, maar tegelijk zijn er ook vakbonden die soms zeer radicaal zijn.

De meest radicale worden geleid door Belgen en Italianen, vooral in de lagere ambtelijke rangen, zoals bodes en chauffeurs. Ook die hebben een redelijk goed salaris.

Nu niet het moment

Toch hoor je veel van die mensen altijd klagen. Het is nooit goed en men wil altijd meer vakantie. Maar de EU moet geen luilekkerland worden. Als het de vakbonden erom te doen is voor hun mensen de hemel op aarde te zoeken, dan kunnen ze zich die moeite besparen.

Die is al lang gevonden: binnen de Europese instellingen. Die prima werkomstandigheden zijn zeker verdedigbaar. Maar de vakbonden moeten niet overdrijven.

De Eurokerk en het klimaat

Wereldvreemdheid is het Europees Parlement niet vreemd, maar het toppunt is toch wel klimaatverandering. Twee weken voor ‘Kopenhagen’ debatteerde het Europees Parlement over het klimaat. Ik had de indruk alsof ik in een kerkgemeente zat die in tranche probeerde te hopen. Helaas lukt het mij niet in opperste staat van vervoering te raken.

Vrijwel alle parlementsleden spraken met trillende stemmen van ontroering. Het klimaat verandert steeds meer met regen en noodweer. IJs smelt massaal en de mensheid staat voor de grootste uitdaging. Amerika laat het helaas afweten en voert geen strenge emissienormen in met een verplicht emissiehandelssysteem. Europa moet vooroplopen om China, India en de VS over de streep trekken. Misschien komt president Obama naar Kopenhagen, aldus hoopvol gestemde Europese parlementsleden, voor wie hij nog altijd de man is die over water kan lopen.

Toen nam ik maar eens het woord. Het grote instrument van het klimaatbeleid, de emissiehandel, werkt niet. De handel is erg volatiel en tijdens de recessie totaal ingestort. Een ton CO2 daalde van 30 naar 8 euro. Bovendien is het hele systeem gevoelig voor zwendel. Kortom, emissiehandel is morsdood. Het is handel in gebakken lucht.

Wat kost een Europese Alleingang? De Europese industrie moet tegen 2020 honderden miljarden euro extra ophoesten voor emissienormen, terwijl onze concurrenten dat niet doen. Neem Antwerpen. Die regio kent de grootste concentratie chemische bedrijven ter wereld na het Amerikaanse Houston. Er werken 160.000 mensen. Als Europa eenzijdig scherpe normen oplegt is de chemie in 2020 vertrokken uit Antwerpen. Massale werkloosheid is het gevolg. Er was kennelijk een Nederlander nodig om op te komen voor de Antwerpse economische belangen want Europese parlementsleden uit Antwerpen zelf zeiden niets.

Ontwikkelingshulp helpt niet

'Ontwikkelingswerk is veel meer dan kortetermijndenken', zei Bogdan Vanden Berghe van 11.11.11 in De Standaard. Derk Jan Eppink stelt zowel het korte- als het langetermijndenken van de ngo's ter discussie. "Als ngo's niet in staat zijn 1 miljard euro zinnig te besteden, hoe kunnen zij dan meer geld wel goed besteden?"

Dit jaar krijgt 11.11.11 minder geld binnen dan vorige jaren. Bogdan Vanden Berghe, directeur van deze ngo, schrijft dit toe aan de economische crisis. Maar hij lijdt aan tunnelvisie want de hele ngo-industrie is in crisis. Steeds minder geld komt terecht bij de armen, steeds meer geld wordt besteed aan politiek lobbywerk en projecten in Afrika blijken nauwelijks duurzaam.

Ontwikkelingssamenwerking stuit op haar grenzen. De Afrikaanse samenleving is al evenmin maakbaar als de onze.

Volgens de eigen gegevens besteedt 11.11.11 maar liefst 25 procent aan politiek lobbywerk in Brussel onder het mom van educatie en bewustmaking. Slechts 22 procent van het geld gaat 'in een directe vorm' naar partners in de derde wereld. Dat is karig. Veel gewone burgers vragen zich terecht af of het geld wel bij de armen terechtkomt.

De problemen van 11.11.11 zijn maar het topje van de ijsberg. In de EU zit de ngo-industrie in de dieperik nadat het Europees Rekenhof, in rapport 4/2009, ernstige kritiek leverde op de gebrekkige wijze waarop ngo´s bijna 1 miljard euro uitgeven. Volgens het Rekenhof gaapt er 'een enorme kloof tussen de verplichtingen die ngo´s aangaan en de realisaties op het terrein'. Veel projecten worden niet goed uitgevoerd, terwijl 'volledige en betrouwbare gegevens ontbreken'. Het Rekenhof noemt dit 'uiterst betreurenswaardig'. Bovendien stelt het Rekenhof dat de 'kwantiteit' van de hulp belangrijker lijkt te zijn dan de 'kwaliteit'.

 

Open brief aan Hans van Baalen

Beste Hans,

Dank voor jouw reactie op mijn opinieartikel in de Volkskrant (gisteren ook op deze site afgedrukt). Je zegt dat ik “feiten en fictie” verwar en dat ik me niet zou richten op machtsverhoudingen. Nu, ik richt me volledig op de machtsverhoudingen in het Europees Parlement.

ALDE-voorzitter Guy Verhofstadt streeft naar een centrum-linkse meerderheid waarmee hij de socialisten, de verliezers van de verkiezingen, weer op de voorgrond zet. Ik hoop dat ALDE juist meewerkt aan een centrum-rechtse coalitie, vooral op gebieden die je zelf als essentieel aangeeft: immigratie, vrije markten, crisisbestrijding en de dienstenrichtlijn. Het waren vooral de Europese socialisten die de dienstenrichtlijn hebben verminkt. Nu willen Europese socialisten alle risico-kapitaal (hedgefunds, private equity en venture capital) in een korset drukken via een richtlijn die voorligt in het Parlement. Maar zonder risico-kapitaal geen innovatie, zonder innovatie geen economische groei. Gelukkig is er een parlementaire meerderheid mogelijk zonder socialisten. En dat is een meerderheid met de Europese Conservatieven.

VVD moet Verhofstadt intomen

Voorzitter Verhofstadt van de liberale fractie in het Europees Parlement vaart een koers waartegen de VVD in het geweer moet komen, zegt Derk Jan Eppink.

De strijd om het voorzitterschap van de Europese Commissie gaat om de koers van Europa. De regeringsleiders willen dat de zittende Commissie-voorzitter, José Manuel Barroso, aanblijft. De liberale commissarissen, onder wie Neelie Kroes, steunen hem ook.
Maar de voorzitter van de liberale fractie in het Europees Parlement, Guy Verhofstadt, ligt dwars. Hij vindt dat Barroso de weg moet banen voor een Europese belasting en een Europees leger. De VVD steunt dit niet. Maar wat doet zij ertegen? Voorlopig niets.

Verhofstadt heeft in een brief vijf eisen gesteld aan Barroso’s herverkiezing. Hij spreekt namens de liberale fractie waartoe de VVD behoort.

Zo stelt Verhofstadt dat Barroso een plan moet voorleggen dat het mogelijk maakt dat de EU in de periode 2013-2020 ‘grotendeels wordt gefinancierd met onafhankelijke eigen inkomsten’. Hiermee doelt de voormalige Belgische premier op een Europese belasting.
Tijdens de verkiezingscampagne sprak Verhofstadt duidelijke taal. In zijn boek Een new age of empires dat onlangs uitkwam, schrijft hij: ‘De Europese Unie moet uit eigen middelen, bijvoorbeeld uit Europese belastingen, worden gevoed.’
Daar blijft het niet bij. Verhofstadt vindt dat de EU-begroting tenminste moet worden ‘vertwintigvoudigd’. Hij noemt de huidige 133 miljard euro per jaar een ‘schraal bedrag’. In de visie van Verhofstadt moeten de EU-uitgaven dus naar 2.660 miljard euro per jaar!

Pagina's