Failliet van het Islamo socialisme

Veel socialistische partijen in Europa probeerden de afgelopen 20 jaar de ‘moslim stem’ voor zich te winnen, maar hadden daarbij te weinig oog voor sociaal-culturele gevolgen en radicalisering binnen de islam. In 2009 zei Andrew Neather, adviseur van premier Tony Blair, dat Labour ‘de grenzen voor massa-immigratie opende om een echte multiculturele samenleving te vestigen’. Labour wilde zich verankeren in de macht door ‘rechts met de neus in de diversiteit te wrijven’. Om de ‘stem van de werkende klasse’ niet te verliezen, sprak Labour alleen over economische voordelen van immigratie. Over nadelen werd gezwegen.

Immigratie werd in Europa een instrument van electorale strategie. In Belgie leverden socialisten en liberalen een venijnige machtsstrijd om Brussel. De Belgische hoofdstad stemde traditioneel liberaal, maar de toestroom van nieuwkomers veranderde dit. In de Brusselse gemeente Vorst, waar ik zelf ooit woonde, was dat zichtbaar. Op de heuvel, rondom het hoogste punt van Brussel, werd grotendeels liberaal gestemd. Beneden bij het Zuid-station grotendeels socialistisch. Elke gemeenteraadsverkiezing werd een tweestrijd. De Parti Socialiste (PS) won dankzij massa-immigratie vanuit Noord-Afrika, mogelijk gemaakt via soepele regels voor gezinshereniging. Overmatige immigratie verpauperde de buurt rondom het Zuid-station, van waaruit de Thalys vertrekt naar Parijs en Amsterdam en de Euro-star naar Londen. Gevolg: toename van kleine en grotere criminaliteit, zoals wapenhandel.

Geen wereldorde zonder ‘het Westen’

In enkele dagen escaleerde het Oekrainse conflict met het misdadige neerhalen van MH-17, lanceerde Israel een grondoffensief in Gaza  en liepen onderhandelingen om de nucleaire ambities van Iran te beteugelen op niets uit. Ze zijn tekenend voor dit tijdsgewricht van wanorde. Voor het eerst sinds de Tweede Wereldoorlog is er een wereldorde zonder ‘het Westen’ als ordende kracht. Voor veel vroegere demonstranten op vredespleinen in Amsterdam, Parijs of Londen was dat de droom. Die wereldorde produceert enkel chaos met oplaaiende vuurhaarden; niet veroorzaakt door ‘het Westen’ maar juist door het ontbreken ervan.

De ruggengraat van de naoorlogse wereldorde was de VS met in het spoor Europese bondgenoten. Vooral West-Europa heeft zich in zijn eenwordingsproces politiek en cultureel losgezongen van het begrip ‘het Westen’. Europa definieerde zich als ‘niet Amerikaans’. Het zag zichzelf als ‘rijk van goede bedoelingen’ dat met ‘soft power’ vrede bracht, in tegenstelling tot de militaire supermogendheid Amerika.

De Amerikaanse president Obama zag daarom de Oekrainse crisis als een Europese aangelegenheid. Maar Europa weet er geen raad mee.  De Europese Unie is geen unie. Zij is verdeeld tussen het ‘oude Europa’ met Duitsland voorop dat het Kremlin wil paaien en het ‘nieuwe Europa’ met Polen en de Baltische staten die een hardere lijn bepleiten. Dat voedde de appetijt van de Russische president Putin om na annexatie van de Krim straffeloos chaos te stichten in het Oosten van Oekraine. De Oekrainse crisis toont aan dat in Europa een neutralistische mentaliteit domineert. Het economisch sterkste land, Duitsland, is zelfs pacifistisch geworden en zo speelbal van het Kremlin.

EU = Belgie - 5 jaar

De EU en Belgie lijken op permanente bouwplaatsen waar de daken worden verbouwd om verzakking van fundamenten te verhullen. Beide zijn bezig met het formeren van hun nieuwe leiderschap na de verkiezingen die ze hielden op 25 mei. De Belgische politieke elite heeft het ‘Belgisch model’ vaak getypeerd als voorafspiegeling van de EU: ‘Europa zal Belgisch zijn, of niet zijn’. Maar na de regeringsformatie van 541 dagen in 2010-2011, een absoluut wereldrecord, verstomde die stelling. Zij is echter niet minder waar. Wie wil weten hoe de EU er over 5 jaar uitziet, moet kijken naar het Belgie van nu.

In Nederland staat de Belgische formatie na de verkiezingen van 25 mei in de schaduw van de slag om Europese top jobs. De Belgische koning Filip wees intussen Bart De Wever, leider van de Nieuwe Vlaamse Alliantie (N-VA), aan als informateur die vervolgens de meest politiek correcte basistekst op tafel legde. Maar De Wever stuitte op een ‘non’. Daarna stelde de koning Charles Michel, voorzitter van de Franstalige liberalen, aan als informateur die meteen besloot zijn werkzaamheden ‘over de zomer te tillen’. Met de vorige regeringsformatie van 541 is deze formatiepoging natuurlijk nog erg jong en fris.

Belgische regeringsvorming is lastig omdat Vlaamse en Franstalige kiezers in tegenovergestelde richting gingen. In Vlaanderen werd de N-VA de grote winnaar met ruim 30% van de stemmen. De Waalse kiezers marcheerden naar links: de regerende socialistische partij verloor ten gunste van een soort Waalse communistische partij. Vlamingen stemde rechtser; Walen linkser. De Waalse deelstaat vormde meteen een linkse coalitie; de Vlaamse een centrumrechtse. Kan er nog wel een federale Belgische regering worden gevormd?

Verkeerde man op de verkeerde plek

Europese samenwerking is: Berlijn zegt wat Brussel gaat besluiten. De nieuwe voorzitter van de Europese Commissie wordt de uitkomst van een intern compromis tussen de regerende christendemocraten en socialisten in Berlijn. De huidige voorzitter van het Europees Parlement, de Duitse sociaaldemocraat Martin Schulz blijft. De Duitse christendemocraten kandideren hun Stellvertreter, de Luxemburgse ex-premier Jan-Claude Juncker. Het Europees Parlement mag nog 'ja' zeggen, terwijl de Europese Raad wordt gedomineerd door de gemoedstoestand van Mutti Merkel.

Juncker is de minst inspirerende politicus van de regerende Europese elite; hij combineert alle 'fifty shades of grey'. Als volleerde Jezuïet minacht hij democratische wilsvorming. De elite weet het immers beter. In april 2011 zei hij: 'Ik ben een christendemocraat, een katholiek, maar als het belangrijk wordt, lieg ik. Ja, ik lieg omdat het om het overleven van de euro gaat. Als het serieus wordt, moet men liegen'. Over het referendum zei hij: 'Als de uitslag een 'ja' is dan zeggen we: we gaan door. En als het 'nee' is zeggen we: we gaan verder'. Juncker was totaal verontwaardigd en onthutst toen hij vorig jaar in Luxemburg de verkiezingen verloor. Hij struikelde over een afluisterschandaal van de Luxemburgse veiligheidsdienst dat bekend werd bij lekken over de activiteit van de Amerikaanse Veiligheidsdienst NSA. Uitgerekend hij werd het enige politieke slachtoffer van het NSA schandaal. Wat zielig. Maar nu keert hij terug op de krachtige vleugels van de Duitse christendemocratie. Hij werd hun Spitzenkandidat en riep, ondanks een verlies van circa 50 zetels bij de Europese verkiezingen: ik ben de grote winnaar'. Als het om de interpretatie van democratie gaat, is Jean-Claude een Jean-Kloot.

Kan de ECB de euro wel redden?

Voor de derde keer in drie jaar heeft de Europese Centrale Bank (ECB) grof geschut ingezet om de euro zone uit het slop te halen. Mario Draghi, president van de ECB, komt steeds met nieuwe monetaire recepten om een politieke munt te redden.  Maar Zuid-Europa kraakt onder het bezuinigingsbeleid, terwijl Frankrijk in de ban is van een anti-EU sentiment. In Europa dreigen politieke draaikolken waar ook de ECB niets meer aan kan doen.

Zonder ECB zou de euro niet meer hebben bestaan maar kan de muntunie overleven enkel dankzij de ECB? Het antwoord is nee. Eind 2011 stond de muntunie op de rand van de afgrond en waren Europese leiders machteloos. Draghi greep in en pompte 1,1 biljoen euro in de bankensector. Banken konden krediet opnemen voor een periode van drie jaar tegen een lage rente en zonder veel vragen over onderpand. De ‘revolutionaire maatregel’ hielp enkele maanden. In de zomer van 2012 moest Draghi weer het voortouw nemen omdat de rente op Italiaanse en Spaanse staatsleningen te hoog opliepen. Om de euro te redden zou hij doen ‘whatever it takes’. Geldschieters konden erop rekenen dat Draghi de drukpers zonodig in een hogere versnelling zou zetten. Ze waren voorlopig gerustgesteld.

Pagina's